هر ناخوشی را در قود عدل رخت گردن بزد

میزان کجا ماند مرا در عشقت ای موزون خوش

ای مایه صد بی هشی دی از طریق سرکشی

گفتی مرا چونی خوشی در حیرت بی چون خوش

کان ناخوشی ها خورده بد در غیبت تو خون خوش

ای شمس تبریزی تویی کاندر جلالت صدتویی

جان منست آن ماهیی در وی چو تو ذاالنون خوش