کان ناخوشی ها خورده بد در غیبت تو خون خوش

ای مایه صد بی هشی دی از طریق سرکشی

گفتی مرا چونی خوشی در حیرت بی چون خوش

هر ناخوشی را در قود عدل رخت گردن بزد

ای شمس تبریزی تویی کاندر جلالت صدتویی

جان منست آن ماهیی در وی چو تو ذاالنون خوش