در آن گل های رخسارش همی غلطید روزی دل

که تا تنها مرا باشد پریشانی ز پنهانش

منم در عشق بی برگی که اندر باغ عشق او

چو گل پاره کنم جامه ز سودای گلستانش

بگفتم چیست این گفتا همی غلطم در احسانش

یکی خطی نویسم من ز حال خود بر آن عارض

که تا برخواند آن عارض که استادست خط خوانش