که تا برخواند آن عارض که استادست خط خوانش

در آن گل های رخسارش همی غلطید روزی دل

بگفتم چیست این گفتا همی غلطم در احسانش

یکی خطی نویسم من ز حال خود بر آن عارض

ولیکن سخت می ترسم از آن زلف سیه کاوش

که بس دل در رسن بستست آن هندو ز بهتانش

به چاه آن ذقن بنگر مترس ای دل ز افتادن