که هر دل کان رسن بیند چنان چاهست زندانش

ولیکن سخت می ترسم از آن زلف سیه کاوش

که بس دل در رسن بستست آن هندو ز بهتانش

به چاه آن ذقن بنگر مترس ای دل ز افتادن