که درآ در آتش ما بجه از جهان آتش

که خلیل او بر آتش چو دخان بود سواره

که خلیل مالک آمد به کفش عنان آتش

سحری صلای عشقت بشنید گوش جانم

دل چون تنور پر شد که ز سوز چند گوید

دهن پرآتش من سخن از دهان آتش