که بهار کرمش بازنبخشید صدش

بلبل آن را بستاید که زبانش آموخت

گل از او جامه دراند که برافروخت خدش

کیست کو دانه اومید در این خاک بکاشت

میوه تلخ و ترش خام طمع بود ولی

آفتاب کرم تو به کرم می پزدش

آفتاب از پی آن سجده که هر شام کند