آفتاب از پی آن سجده که هر شام کند

که بهار کرمش بازنبخشید صدش

میوه تلخ و ترش خام طمع بود ولی

آفتاب کرم تو به کرم می پزدش

چه زیان کرد از آن شاه که جان شد جسدش

همه شب سجده کنان می رود و وقت سحر

روش بخشد که بمیرد مه چرخ از حسدش