برگشا طلعت خورشیدرخ انور خویش

ای درختی که به هر سوت هزاران سایه ست

سایه ها را بنواز و مبر از گوهر خویش

سایه ها را همه پنهان کن و فانی در نور

ملک دل از دودلی تو مخبط گشتست

بر سر تخت برآ پا مکش از منبر خویش

عقل تاجست چنین گفت به تثمیل علی