عقل تاجست چنین گفت به تثمیل علی

برگشا طلعت خورشیدرخ انور خویش

ملک دل از دودلی تو مخبط گشتست

بر سر تخت برآ پا مکش از منبر خویش

تاج را گوهر نو بخش تو از گوهر خویش