در به باطن درگشاده منظرش

چون ربودند از صدف دانه گهر

بعد از آن چه آب خوش چه آذرش

آن صدف بی چشم و بی گوش است شاد

گر بماند عاشقی از کاروان

بر سر ره خضر آید رهبرش

خواجه می گرید که ماند از قافله