گر بماند عاشقی از کاروان

بعد از آن چه آب خوش چه آذرش

آن صدف بی چشم و بی گوش است شاد

در به باطن درگشاده منظرش

بر سر ره خضر آید رهبرش

خواجه می گرید که ماند از قافله

لیک می خندد خر اندر آخرش