خامش باش ای دلیل خامشیت گفتنست

گشت عیان تا که عشق کوفت بر او دست دوش

هر چه بود آن خیال گردد روزی وصال

چند خیال عدم آمد در هست دوش

شد سر و گوشت بلند از سخن پست دوش