کلابه ظاهر و پنهان ز چشم قزازش

به بر گرفت رباب و ز سر نهاد کله

ز دست رفت دل من چو دید سر بازش

دل از بریشم او چون کلابه گردانست

دو سه بریشم از این ارغنون فروتر گیرد

که تند می رسد آواز عقل پردازش

بدانک تن چو غبارست و جان در او چون باد