تنور و نان چه کند آنک دید خبازش

غبار جان بود و می رسد دگر جانی

که ذره ذره به رقص آمدست از آوازش

جهان تنور و در آن نان های رنگارنگ

ز سینه نیست سماع دل و ز بیرون نیست

فدات جانم هر جا که هست بنوازش

شبی به طنز بگفتم دلا به مه بنگر