به دست خرس بکرد آن طمع گرفتارش

نه پوستین بود آن خرس بود اندر جو

فتاده بود همی برد آب جوبارش

درآمد او به طمع تا به پوست خرس رسید

بگفتمش که رها کن تو پوستین بازآ

چه دور و دیر بماندی به رنج و پیکارش

بگفت رو که مرا پوستین چنان بگرفت