خلاص نیست از آن چنگ عاشق افشارش

بگفت رو که مرا پوستین چنان بگرفت

که نیست امید رهایی ز چنگ جبارش

هزار غوطه مرا می دهد به هر ساعت

خمش بس است حکایت اشارتی بس کن

چه حاجتست بر عقل طول طومارش