ای ز دل من خبیر رو دهنم را مگیر

تا سر بی تن کند گرد تن خود طواف

کوه کن از کله ها بحر کن از خون ما

تا بخورد خاک و ریگ جرعه خون از گزاف

ور نه شکافد دلم خون بجهد از شکاف

گوش به غوغا مکن هیچ محابا مکن

سلطنت و قهرمان نیست چنین دست باف