اگر چه خفته بود طایرست در تحقیق

گشای زانوی اشتر بدر عقال عقول

بجه ز رق جهانی به جرعه های رقیق

چو زانوی شتر تو گشاده شد ز عقال

همی دود به که و دشت و بر و بحر روان

به قدر عقل تو گفتم نمی کنم تعمیق

کمال عشق در آمیزش ست پیش آیید