همی دود به که و دشت و بر و بحر روان

بجه ز رق جهانی به جرعه های رقیق

چو زانوی شتر تو گشاده شد ز عقال

اگر چه خفته بود طایرست در تحقیق

به قدر عقل تو گفتم نمی کنم تعمیق

کمال عشق در آمیزش ست پیش آیید

به اختلاط مخلد چو روغن و چو سویق