همی دزدیدم آن گل ها از آن گلزار پنهانک

دهان بر می نهاد او دست یعنی دم مزن خامش

و می فرمود چشم او درآ در کار پنهانک

چو کرد آن لطف او مستم در گلزار بشکستم

بدو گفتم که ای دلبر چه مکرانگیز و عیاری

برانگیزان یکی مکری خوش ای عیار پنهانک

بنه بر گوش من آن لب اگر چه خلوتست و شب