بدو گفتم که ای دلبر چه مکرانگیز و عیاری

و می فرمود چشم او درآ در کار پنهانک

چو کرد آن لطف او مستم در گلزار بشکستم

همی دزدیدم آن گل ها از آن گلزار پنهانک

برانگیزان یکی مکری خوش ای عیار پنهانک

بنه بر گوش من آن لب اگر چه خلوتست و شب

مهل تا برزند بادی بر آن اسرار پنهانک