ز عشق بی نشان آمد نشان بی نشان اینک

روان شد اشک یاقوتی ز راه دیدگان اینک

ببین در رنگ معشوقان نگر در رنگ مشتاقان

که آمد این دو رنگ خوش از آن بی رنگ جان اینک

فلک مر خاک را هر دم هزاران رنگ می بخشد