جهان خامش نالان نشانش در دهان اینک

تو مشک آب حیوانی ولی رشکت دهان بندد

دهان خاموش و جان نالان ز عشق بی امان اینک

سحرگه ناله مرغان رسولی از خموشانست

ز ذوقش گر ببالیدی چرا از هجر نالیدی

تو منکر می شوی لیکن هزاران ترجمان اینک

اگر نه صید یاری تو بگو چون بی قراری تو