ز ذوقش گر ببالیدی چرا از هجر نالیدی

دهان خاموش و جان نالان ز عشق بی امان اینک

سحرگه ناله مرغان رسولی از خموشانست

جهان خامش نالان نشانش در دهان اینک

تو منکر می شوی لیکن هزاران ترجمان اینک

اگر نه صید یاری تو بگو چون بی قراری تو

چو دیدی آسیا گردان بدان آب روان اینک