چو دیدی آسیا گردان بدان آب روان اینک

ز ذوقش گر ببالیدی چرا از هجر نالیدی

تو منکر می شوی لیکن هزاران ترجمان اینک

اگر نه صید یاری تو بگو چون بی قراری تو

اشارت می کند جانم که خامش که مرنجانم

خموشم بنده فرمانم رها کردم بیان اینک