جور و ظلم دوست را بر جان بنه

تا کشم خوش در کنارش تنگ تنگ

من از او جانی برم بی رنگ و بو

او ز من دلقی ستاند رنگ رنگ

ور نخواهی پس صلای جنگ جنگ

گر نمی خواهی تراش صیقلش

باش چون آیینه پرزنگ زنگ