روانش پرچشش باشد زهی جان و روان ای دل

چو بگذشتی تو گردون را بدیدی بحر پرخون را

ببین تو ماه بی چون را به شهر لامکان ای دل

زبون آن کشش باشد کسی کان ره خوشش باشد

دهد نوری طبیعت را دهد دادی شریعت را

چو بسپارد ودیعت را بدان سرحد جان ای دل

شنودی شمس تبریزی گمان بردی از او چیزی