شنودی شمس تبریزی گمان بردی از او چیزی

روانش پرچشش باشد زهی جان و روان ای دل

دهد نوری طبیعت را دهد دادی شریعت را

چو بسپارد ودیعت را بدان سرحد جان ای دل

یکی سری دل آمیزی تو را آمد عیان ای دل