که چون بوسی از او یابی کند آفت کنار ای دل

که این گل های خاکی هم ز عکس آن همی روید

تو خاکی می خوری این جا تو را آن جا چه کار ای دل

بزن دستی و رقصی کن ز عشق آن خداوندان

به جان پاک شمس الدین خداوند خداوندان

که پرها هم از او یابی اگر خواهی فرار ای دل

به خاک پای تبریزی که اکسیرست خاک او