به ما آرد که دل را نیست بی او پود و تار ای دل

عنان از من چنان برتافت جایی شد که وهم آن جا

به جسم او نیابد راه و نی چشمش غبار ای دل

به درگاه خدا نالم که سایه آفتابی را

امیدست ای دل غمگین که ناگاهان درآید او

تو این جان را به صد حیله همی کن داردار ای دل