امیدست ای دل غمگین که ناگاهان درآید او

به جسم او نیابد راه و نی چشمش غبار ای دل

به درگاه خدا نالم که سایه آفتابی را

به ما آرد که دل را نیست بی او پود و تار ای دل

تو این جان را به صد حیله همی کن داردار ای دل