منع مکن از جلال پرتو نور جلال

سر بزن ای آفتاب از پس کوه سحاب

هر نظری را نما بی سخنی شرح حال

بازمگیر آب پاک از جگر شوره خاک

جلوه چو شد نور ما آن ملک نورها

نور شود جمله روح عقل شود بی عقال

ای که میش خورده ای از چه تو پژمرده ای