که اصل مکر تویی و چراغ هر محتال

دل آب و قالب کوزه ست و خوف بر کوزه

چو آب رفت به اصلش شکسته گیر سفال

تو را چگونه فریبم چه در جوال کنم

تو در جوال نگنجی و دام را بدری

که دیده است که شیری رود درون جوال

نه گربه ای که روی در جوال و بسته شوی