خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده ام

دیوانه کوکب ریخته از شور من بگریخته

من با اجل آمیخته در نیستی پریده ام

امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد

من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او

من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده ام

از کاسه استارگان وز خون گردون فارغم