من خود کجا ترسم از او شکلی بکردم بهر او

من با اجل آمیخته در نیستی پریده ام

امروز عقل من ز من یک بارگی بیزار شد

خواهد که ترساند مرا پنداشت من نادیده ام

من گیج کی باشم ولی قاصد چنین گیجیده ام

از کاسه استارگان وز خون گردون فارغم

بهر گدارویان بسی من کاسه ها لیسیده ام