بی دام و بی گیرنده ای اندر قفس خیزیده ام

تو مست مست سرخوشی من مست بی سر سرخوشم

تو عاشق خندان لبی من بی دهان خندیده ام

من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن

زیرا قفس با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان

بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده ام

در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن