زیرا قفس با دوستان خوشتر ز باغ و بوستان

تو عاشق خندان لبی من بی دهان خندیده ام

من طرفه مرغم کز چمن با اشتهای خویشتن

بی دام و بی گیرنده ای اندر قفس خیزیده ام

بهر رضای یوسفان در چاه آرامیده ام

در زخم او زاری مکن دعوی بیماری مکن

صد جان شیرین داده ام تا این بلا بخریده ام