هر کس که هایی می کند آخر ز جایی می کند

یا نور شو یا دور شو بر ما مکن چندین ستم

مانند درد دیده ای بر دیده برچفسیده ای

ای خواجه برگردان ورق ور نه شکستم من قلم

شاهی بود یا لشکری تنها نباشد آن علم

خالی نمی گردد وطن خالی کن این تن را ز من

مستست جان در آب و گل ترسم که درلغزد قدم