زشتش کنی نغزش کنی بردری از مرگ و سقم

ای خسرو شاهنشهان ای تختگاهت عقل و جان

ای بی نشان با صد نشان ای مخزنت بحر عدم

پیش تو خوبان و بتان چون پیش سوزن لعبتان

هر نقش با نقشی دگر چون شیر بودی و شکر

گر واقفندی نقش ها که آمدند از یک قلم

آن کس که آمد سوی تو تا جان دهد در کوی تو