من بس کنم بس از حنین او بس نخواهد کرد از این

تا گرم و شیرینت کند آن دلبر حلواییم

ای بی نوایان را نوا جان ملولان را دوا

پران کننده جان که من از قافم و عنقاییم

من طوطیم عشقش شکر هست از شکر گویاییم