سر به سجود می رود کز پی تو مدورم

چرخ نداش می کند کز پی توست گردشم

ماه نداش می کند کز رخ تو منورم

عقل ز جای می جهد روح خراج می دهد

من که فضول این دهم وز فن خویش فربهم

ز آتش آفتاب او آب شده ست اکثرم

بس کن ای فسانه گو سیر شدم ز گفت و گو