بس کن ای فسانه گو سیر شدم ز گفت و گو

سر به سجود می رود کز پی تو مدورم

من که فضول این دهم وز فن خویش فربهم

ز آتش آفتاب او آب شده ست اکثرم

تا به سخن درآید آنک مست شده ست از او سرم