خشم شهان گه عطا خنجر و گرز می زند

تا ز نواش پی برد دل که کجاش می زنم

در دل هر فغان او چاشنی سرشته ام

تا نبری گمان که من سهو و خطاش می زنم

من به سخاش می کشم من به عطاش می زنم

سخت لطیف می زنم دیده بدان نمی رسد

دل که هوای ما کند همچو هواش می زنم