ای صنم ستیزه گر مست ستیزه ات شکر

تا بندیدمت در او میل نشد به ساغرم

داروی فربهی ز تو یافت زمین و آسمان

تربیتی نما مرا از بر خود که لاغرم

جان تو است جان من اختر توست اخترم

چند به دل بگفته ام خون بخور و خموش کن

دل کتفک همی زند که تو خموش من کرم