همچو روان عاشقان صاف و لطیف و ساده ام

زاده اولم بشد زاده عشقم این نفس

من ز خودم زیادتم زانک دو بار زاده ام

چون ز بلاد کافری عشق مرا اسیر برد

من به شهی رسیده ام زلف خوشش کشیده ام

خانه شه گرفته ام گر چه چنین پیاده ام

از تبریز شمس دین بازبیا مرا ببین