من به شهی رسیده ام زلف خوشش کشیده ام

من ز خودم زیادتم زانک دو بار زاده ام

چون ز بلاد کافری عشق مرا اسیر برد

همچو روان عاشقان صاف و لطیف و ساده ام

خانه شه گرفته ام گر چه چنین پیاده ام

از تبریز شمس دین بازبیا مرا ببین

مات شدم ز عشق تو لیک از او زیاده ام