به اقبال چنین عشقی ز شر خویشتن رستم

چو من هی ام چو من شینم چرا گم کرده ام هش را

که هش ترکیب می خواهد من از ترکیب بگسستم

جهانی گمره و مرتد ز وسواس هوای خود

به سربالای عشق این دل از آن آمد که صافی شد

که از دردی آب و گل من بی دل در این پستم

زهی لطف خیال او که چون در پاش افتادم