مرا زین مردمان مشمر خیالی دان که می گردد

نمی بینی که مخمورم که بر خمار می گردم

نمی دانی که سیمرغم که گرد قاف می پرم

نمی دانی که بو بردم که بر گلزار می گردم

خیال ار نیستم ای جان چه بر اسرار می گردم

چرا ساکن نمی گردم بر این و آن همی گویم

که عقلم برد و مستم کرد ناهموار می گردم