خیال ار نیستم ای جان چه بر اسرار می گردم

نمی دانی که سیمرغم که گرد قاف می پرم

نمی دانی که بو بردم که بر گلزار می گردم

مرا زین مردمان مشمر خیالی دان که می گردد

چرا ساکن نمی گردم بر این و آن همی گویم

که عقلم برد و مستم کرد ناهموار می گردم

مرا گویی مرو شپشپ که حرمت را زیان دارد